Digitaal rondje Epen

Het was 10.45 toen ik mijn bagage bij herberg De Smidse dropte. Met een klein rugzakje met proviand ging ik op pad. Op route.nl had ik de route ‘Rondom Epen’ gevonden. Deze 12,5 km waren mijn wandeldoel voor vandaag. Ik zocht de route op en startte de navigatie.


Een doordringende vrouwenstem – ik noem haar Miep – stuurde me vanuit mijn logeeradres in het Limburgse Epen direct over een smal pad door de weilanden de berg op. Heerlijk, die rust. Alleen Miep verbrak af en toe de stilte. De zon brandde al aardig en met een hand boven mijn ogen tuurde ik naar een biddende buizerd hoog boven het gras. Eenmaal boven gekomen vleide ik me licht hijgend op een bankje neer om van het uitzicht te genieten. Aan een boom naast me hing Jezus aan het kruis. Als ongelovige Thomas stelde ik me zo voor dat een goede Katholiek hier stopte voor een schietgebedje voor een spoedig einde van de Corona-crisis of voor een bedankje dat morgen de terrassen weer open zouden gaan. Mijn rust werd ruw verstoord door het geluid van wegspattend grind; een groep van negen Fransozen kwam met piepende remmen uit een steil bospad gecrosst. Ze stopten naast me. Recht onder Jezus. Merde. Stelletje idioten. De grenzen waren toch dicht?

Ik vervolgde mijn tocht die nu dwars door het bos liep. Er gingen veel gedachten door me heen. Ik liet het gebeuren en schoof ze zo mogelijk liefdevol aan de kant. Na vijf kwartier lopen plofte ik op het gras aan een riviertje neer en opende mijn diepvriesbakje met daarin een welverdiende maaltijdsalade. Amper twee happen genomen arriveerden er drie dames met drie honden. De dame met de jongste hond stelde voor dat zij aan de overkant van het riviertje zou gaan staan. Ze zou de pup roepen, zodat het beestje het water over kon zwemmen. Nu ben ik gek op honden, maar waarom moet dat persé één meter van mijn lunchplekje verwijderd? 
Het plan lukte: gelokt met wat koekjes sprong de hond in het water en zwom naar de overkant. Geroepen door dame nummer twee zwom hij ook weer terug, klauterde op de kant en schudde zich precies naast mij uit… gatver… “Ach”, riep dame nummer drie, “gelukkig is het is maar water.”

Na de lunch keek ik op mijn telefoon en zag ik dat ik nog maar 14% accu had. Daar ging ik de wandeling niet mee redden dus zette ik mijn telefoon op de spaarstand. Een half uurtje lopen verder werd Miep verdacht stil en bleek de accu leeg te zijn. Ik vroeg een koppel dat me tegemoet liep of zij wisten hoe ik in Epen kwam. Met veel handgebaren vertelden ze me hoe ik lopen moest. Ik bedankte mijn redders in nood en vervolgde mijn wandeling. Al snel had ik het idee dat er iets niet klopte. De weg leek verdomd veel op de weg die ik al gelopen had. Ik negeerde mijn twijfel tot ik na een half uur mijn redders in nood wéér tegenkwam. Zodra de man van het stel me in het oog kreeg, begon hij te lachen. Hij legde geduldig uit dat ik de verkeerde kant op was gelopen. “Gelukkig wordt het pas om half 10 donker”, grapte hij. Ik liep een stukje met ze mee terug, bedankte ze en zag inderdaad een bord met Epen erop. 

Met nu echt wat pijnlijke voeten liep ik naar de herberg terug. Ik nam me voor een kaart te kopen en niet meer uitsluitend  digitaal op pad te gaan. Want kaarten, die laten je niet na 8,5 km in de steek. Met een voldaan gevoel over dat sommige dingen vroeger ook prima werkten, bestelde ik een cappuccino. “Graag buiten opdrinken mevrouw. Morgen mag u het terras weer op.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *