“Blond is het nieuwe grijs”

Morgen word ik 50. Een leeftijd die de avond ervoor gemengde gevoelens bij me oproept. Natuurlijk ben ik blij als ik deze leeftijd haal, want er zijn er genoeg in mijn omgeving die dit niet kunnen zeggen. In de ogen van de jeugd ben ik toch best oud, zeg maar. Maar hé, ik voel me nog een jonge hond hoor! Ik bekijk het graag nuchter, maar er zijn genoeg mensen om me heen die me er graag aan herinneren dat morgen een bijzondere dag is.

Mijn zoons bijvoorbeeld vragen al dagen of ik zenuwachtig ben voor mijn verjaardag. Nee, helemaal niet, maar kennelijk hebben ze een dusdanige verrassing voor me dat ik dat wel zou moeten zijn. Ze zeggen dat ik morgen niet als eerste uit bed mag komen. Aangezien ik altijd om 5.00 uur wakker ben, vrees ik dat ik dan toch zeker nog 2,5 uur met wagenwijd open ogen moet blijven liggen. Aan mijn vriend heb ik ook weinig steun. “Ik ben er helemaal klaar voor, schatje”, zei hij dit weekend nog tegen me. Waar klaar voor? Voor het opblazen van een levensgrote Sara voor de deur? Voor het aantrekken van mijn steunkousen als ik het niet meer zelf kan? Of voor het schuin afsnijden van die enorme bos rozen die hij voor me geregeld heeft?

Op het werk moet ik het flink ontgelden. Als ik zeg dat ik morgen wat later kom, vraagt er een: “kom je met de rollator dan?” “Blond is het nieuwe grijs”, roept een ander als ik zijn kamer voorbij loop. Ik dreig dat ik morgen de hele dag verlof neem. “Doe je toch niet, want het gebak is al besteld.” Het valt me mee dat het telefoonnummer van de deeltaxi nog niet op mijn bureau ligt. Maar ja, het is nog geen morgen…

In ieder geval is de voorpret groot. Waar mijn zoons elkaar weken totaal kunnen negeren, afgezien van een kort “hoi” bij binnenkomst, smeden ze nu samen plannen. Ook mijn vriend, nog redelijk nieuw in het gezin, wordt bij het complot betrokken. En waar mijn team ooit zei dat ze een groep zijn, geen team, neigt de voorbereiding van mijn verjaardag nu aardig naar een succesvolle teambuildingsactiviteit.

Kom ik al mijmerend tot twee conclusies: ik ben niet oud, eerder jong belegen. En…. Sara verbroedert!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *